در مقابل حرفهاي يزرگي كه ته دلمان مانده است

تو فرياد سكوت من بودي

و من بغض نشكفته تو

اما امروز

گاهي وقتي بهم زل مي زنيم

هيچ نقشي از ديروز در خاطرمان نمي ماند

و تنها براي هم تكرار مي شويم

                                        ... تكرار

معجزه ای هرچند اندک

پیوند دستانم با ساقه نحیف گلی رنجور

در شاهرگ پر شتاب زمان

به حجم یک آه کشیدن و تمام شدن.