|
قبر مرا کنده است با دستانش خورشید کاینچنین از احساس خالی ام بغض بر گلو فشرده ا م و چشمانم یخ بسته است. تن عریانم را به خاک بسپارید تا هم آغوش آسمان شوم چه اشتیاقی دارد رها شدن از تمام درد و رنج میدانم! رفتن حرف عجیبی است مثل آمدن! بر مزار خود نشسته ام و بر زخمهای ذره ذره ام زجه میزنم! فرصتی نمانده است. از چشمانم به ارتفاع هزار سال اشتیاق را بنویس که زبانه میکشد بر کالبدم مرا و تنهایهایم را کافور بزنید از جنس نور تا تک تک سلولهایم در تابوتی عریان به چشم انتظاری من رسا شوند چه فرق دارد مرا به آب یا آتش بسپارید من دیگر معنا شده ام در آسمان آنجا که خواهش گرمای تنی را دارد تا تن عریانی را از فاصله هزار فرسنگ تسخیر کند مرا طراوتی دیگر است پرواز ! تا خالی شوم از احساسی که نامش زندگی است. با تشکر از دوست خوبم به خاطر ارسال این تصویر
|
| تبليغات | X |
